"Dibaleng mataba... maganda naman"
Siguro nga ito na yung pinaka-lame na excuse sa tuwing tatawagin nila akong 'mataba'.
Taba. Chubby. Babsie. Tabachingching. Tabs. Biik.
Halos ng lahat ng ito, narinig ko nang ini-associate sa pangalan ko. Kasi naman nga, anlaki-laki ko. Alam ko namang hindi lang naman ako ang may ganitong kaso; marami kaming magkakalahi, at ayon sa estadistika (hunaks!) ay lalo pa kaming dumarami sa paglipas ng buwan at mga taon.
Marami kami. Pero iba-iba ang pananaw namin sa buhay. May bahaging negative, at meron namang positive, minsan may iba rin na hanggang ngayon hindi nila alam if matutuwa ba sila sa current state ng kanilang waistline at timbang. Ako? Kasama ako sa may positive outlook sa buhay, kahit minsan nasa gitna rin ako at hindi alam kung ano ba ang dapat gawin sa estado ng aking buhay.
Pati pananaw ng ibang tao, iba-iba rin. May natutuwa, may naiinis, may tamang trip lang kasi ngayon lang sila nakakita ng naglalakad na aparador. Nakakatuwa ang mga taong natutuwa sa tulad namin. Iba naman ang kaso ng mga taong ginagawa kaming katatawanan. Sa tuwing lalaitin ang mga tulad naming extra ang size, iniisip na lang namin ang pagdating ng panahon ng tag-gutom kung saan lahat ng payat ay mamamatay na, pero kaming mga mataba ay papayat palang bago mamatay.
Tulad ng iba... hindi ako mataba noon. Takot na takot na ako sa tuwing lalampas sa 45 kgs. ang timbang ko. Pero siguro nga, tadhana na ang nagtakda ng aking kapalaran. Ang maging mataba. Kung ano man ang dahilan nito, isa itong mistulang nobela (kaya pass muna ang kwento).
Minsan naiisip ko, ano kaya ang buhay kung hindi ako mataba? Siguro, ibang-iba. Pero kung ano man ako ngayon, no regrets.
Mataba ako. Hindi ko ito ikinahihiya.
No comments:
Post a Comment